دربارهٔ من

سیزده یا چهارده ساله بودم. اوایل دههٔ هفتاد خورشیدی بود و تنها روزنه‌ها به جهانی فراتر از حومهٔ هنوز آلوده به رخوت بعد از جنگ هشت ساله، نوشته‌ها و کتاب‌های بازمانده از گذشته و هر از گاهی فیلمی یا قسمتی از سریال بود که از تلویزیون کشورهای همسایه در روزهای شرجی می‌توانستیم ببینیم.

همان زمان یکی از مجله‌های نوجوانان مسابقهٔ داستان‌نویسی علمی‌تخیلی گذاشت.

داستانی نوشتم. شخصیتی که در قرن بیستم بیماری لاعلاج می‌گیرد و به خواب انجمادی فرو رفته و فراموش می‌شود. قرن‌ها بعد که بیدار می‌شود… القصه! داستانم را با شور و شوق نوشتم و با بهترین دستخطم پاک‌نویس کردم، در پاکت گذاشتم و فرستادم تهران.

هفته‌ها منتظر ماندم. بالاخره نامه‌ای کاغذی آمد. با هیجان بازش کردم.

نوشته بود: «عزیز دل، این داستان شما کپی است و کتاب آن هم در بازار وجود دارد.»

نه اسم کتابی. نه اسم نویسنده‌ای. نه توضیحی که کدام بخش داستان شبیه چه اثری است. فقط همین: کپی است.

کپی نبود.

آن داستان را از ذهن خودم درآورده بودم. کلمه به کلمه. شب‌ها بیدار مانده بودم و به شخصیت‌ها و ماجراها فکر کرده بودم. اما کسی در دفتر مجله‌ای تصمیم گرفته بود که نوجوانی غیرمرکزنشین نمی‌تواند داستانی از خود بنویسد.

از آن روز سی سال گذشت. نوشتم و نوشتم. چند کتاب ترجمه کردم که منتشر شد. اما از نوشته‌های خودم هیچ‌چیز. همیشه فکر می‌کردم هنوز آماده نیستم. هنوز خوب نیستم. هنوز باید بهتر شوم. این «هنوز» تمامی نداشت… تا سال‌ها بعد که «رودخانه‌های مریخ» را تمام کردم. داستان دو نوجوان ایرانی‌تبار در مریخ قرن بیست‌وچهارم. این بار نامه‌ای نیامد که بگوید کپی است. کتاب در سال ۱۴۰۲ منتشر شد.

خودم را نویسنده و مترجم ادبیات گمانه‌زن (علمی‌تخیلی، فانتزی، وحشت و کارآگاهی؛ برای تعریف این ژانر ر.ک. اینجا) می‌دانم. هشت سال سردبیری «گروه ادبیات گمانه‌زن» (آکادمی فانتزی در نشانی سابق fantasy.ir) را بر عهده داشته‌ام و داور و عضو هیئت امنای جایزهٔ ادبیات علمی‌تخیلی و فانتزی و مسابقهٔ هنر و ادبیات گمانه‌زن بوده‌ام.

ترجمه‌هایم شامل آثاری از ری بردبری، نیل گیمن، تد چیانگ، فیلیپ ریو، استانیسلاو لم و شارلوت سلتر است. داستان‌های کوتاهم در فضای استعاره و نشریات دیگر منتشر شده‌اند.